STOP or GO

Metoda ta została opracowana w Austrii przez Michaela Larchera i Roberta Purtschellera. Wykorzystuje ona Elementarną Metodę Redukcyjna Muntera. Jako pierwszy etap kontroli zagrożenia - zezwala ona na poruszanie się na stokach o określonym nachyleniu zależnie od określonego, podanego w komunikatach stopnia zagrożenia. Etap drugi polega na analizie 5 czynników: Obecności nowego śniegu Śniegu przenoszonego wiatrem (przewianego), śladów niedawno spadłych lawin lub obserwacji spadających, nasączenia pokrywy wodą oraz sprawdzania, czy po obciążeniu śniegu słychać charakterystyczne odgłosy. Jeśli choćby na jedno z wymienionych pytań odpowiemy „tak”, wtedy wynikiem naszej kontroli jest odpowiedź „nie iść” (STOP). Gdy wszystkie odpowiedzi są negatywne, wynikiem jest zezwolenie na działalność (GO). Jako rozwinięcie tych dwóch etapów kontroli metoda proponuje pewne standardowe procedury określone dla planowania wyprawy, podejścia i zejścia (zjazdu). Zarówno etapy kontroli, jak i proponowana procedura są przedstawione na specjalnej karcie lawinowej. Metoda jest bardzo popularna w Austrii i mocno propagowana przez Austriacki Związek Alpejski OAV, także jest popularna u naszych sąsiadów - Słowaków. Wersja słowacka karty lawinowej jest rozprowadzana bezpłatnie w ośrodkach informacji turystycznej, schroniskach i klubach.
akcja ratownicza W Polsce odpowiednikiem kary lawinowej jest broszurka wydana przez IMGW. Zawiera ona wspomniane elementy metody STOP or GO, mapkę z zaznaczonymi obszarami potencjalnego zagrożenia lawinowego w Tatrach Polskich, opisaną skalę zagrożenia lawinowego, podziałkę do wyznaczania nachylenia stoku na mapie oraz numery alarmowe GOPR i TOPR. A wszystko to w bardzo przystępnej formie niewielkiego kalendarzyka mieszczącego się w portfelu. Dostępna jest bezpłatnie w punktach informacji turystycznej i schroniskach.


Podstawowe założenia metody STOP or GO

Metoda ta służy do określenia możliwości poruszania się na podstawie podanego przez odpowiednie służby stopnia zagrożenia lawinowego oraz informacji zebranych w terenie.

I. Krok pierwszy
- przy 1. stopniu zagrożenia ogólnie bezpieczne warunki na toury
- przy 2.stopniu zagrożenia unikamy stoków o nachyleniu powyżej 40 stopniu
- przy 3. stopniu zagrożenia unikamy stoków o nachyleniu powyżej 35 stopni
- przy 4. stopniu zagrożenia unikamy stoków o nachyleniu powyżej 30 stopni
- przy 5. stopniu zagrożenia rezygnujemy z wycieczek


II. Krok drugi
W terenie odpowiadamy sobie na 5 pytań:
1. Czy jest i ile nowego śniegu?
2. Czy śnieg jest przewiany, transportowany przez wiatr?
3. Czy w okolicy schodziły lawiny?
4. Czy śnieg jest namoknięty?
5. Czy po obciążeniu pokrywy słychać charakterystyczne dźwięki? (np. świst, dudnienie)

Jeśli na którekolwiek z pytań odpowiemy TAK, to rezygnujemy z wycieczki (STOP). Jedynie gdy na wszystkie pytania odpowiemy NIE, możemy kontynuować wędrówkę. (GO)

Dodatkowo metoda zaleca:
1. przy podejściu, powyżej 2. stopnia zagrożenia, utrzymywać odstępy powyżej 10 metrów pomiędzy uczestnikami grupy w terenie o nachyleniu powyżej 30 stopni
2. wykorzystywać ukształtowanie terenu, tak aby poruszać się terenem jak najbardziej bezpiecznym
3. podczas prowadzenia grupy wydawać jednoznaczne polecenia
4. podczas zjazdu zachować odstępy powyżej 30-50 metrów a na stokach o nachyleniu powyżej 35 stopni zjeżdżać pojedynczo
5. każdy etap zjazdu pokonywać, mając jednoznacznie określone trasy, odstępy i punkt zbiórki
6. obserwować pogodę i zmieniające się warunki
7. dbać o to, by tempo i przerwy były dostosowane do możliwości grupy
8. absolutnie nie rozdzielać grupy

Informacje zaczerpnieto z arykułów autorstwa J.Radlińskiego, W.Bartkowskiego, J.Gutka. (n.p.m. 01/2004, 01/2005)

POWRÓT


© 2009 by dundol